Ik voel me soms net een pas geboren kind. Niet omdat ik me klein voel maar, omdat een oude hardnekkige conditionering aan het wegvallen is. Waar ik jaren hard werkte, wat me overigens veel heeft gebracht, waren afgelopen jaren er om te rusten. Tijd voor mij was nodig en tijd voor mij werd rusttijd. Ik was moe van alle inspanning. Ik ging anders om met bewegen dan hiervoor, niet meer drie sporten beoefenen door elkaar, niet meer streven naar meer, sterker en beter. Door het wegvallen van het harde werken en het toenemen van rust gaat mijn slaap (gestaag) vooruit, mijn lijf is zachter geworden, voller, zwaarder. Mijn zenuwstelsel is duidelijk tot rust aan het komen en (wie weet wel voor het eerst) bevind mijn zenuwstelsel zich in de ‘groene zonde’, de ‘je bent veilig’ zone. Gezien we ons in een aardig ongezonde maatschappij bevinden vermoed ik dat dit eerder uitzondering dan regel is voor velen van ons.
Maar hoe lever je inspanning, als het oude er niet meer is? Als je lijf al naar het nieuwe is gaan staan? En op dit punt voel ik me net een 1 jarige die de wereld aan het ontdekken is, en dat is te merken tijdens de hike van vandaag van 20km. 10 heen 10 terug. Ik voel onzekerheid, kan ik dit wel? Als ik niet meer kan terugvallen op het oude. Wat is dat nieuwe dan? Daar kom je eigenlijk maar op één manier achter heb ik gemerkt afgelopen dagen. Stap voor stap, voelen, ontdekken. En dan ontdek ik dat ik gevoelig ben voor anderen. Als anderen voorbij komen, harder gaan, vind ik dat lastig. Ik kan niet meer hard, door pushen en versnellen. Ik heb me compleet over te geven aan wat en hoe het nu is. En dat lijf, potverdorrie, mijn lijf, stelt zeker niet teleur. En dat raakt me. Nu ik er zo woorden aan geef. Het brengt me naar de mooiste plekken. Het laat me zitten, rusten, genieten, stilstaan. Het (niet mijn woorden) ‘dartelt’ als we dalen, laat zich dan soepel zien en voelen. En het heeft het moeilijk bij het stijgen. Mist spierkracht en conditie. Wat ik moeilijk vind om te aanvaarden, waar ik nog kan wensen om het oude, én het is ok. Het vraagt oude stemmen herkennen.
Naar ze luisteren, terug naar het oude kan niet meer, ze vragen geduld te hebben of nieuwsgierig te zijn naar het nieuwe, kan wel. Bewust-zijn.Want mijn hemel wat heeft dit lijf een leven geleefd. Wat heeft het overleefd en leeft het nu met volle gulzige teugen.
🙏 dankbaar voor dit lijf en dit leven en alles wat het me bracht en brengt.
Nieuwsgierig, met ogen van die pasgeboren baby, zie ik er naar uit om meer te ontdekken.